Pickwickvraag #005 Mij, mezelf en nu?


Lieve liefste,

Soms kan het je misschien wel duizelen, mij in ieder geval, als je stil gaat staan bij hoe veel mensen je wel niet ziet op een dag. Natuurlijk ken je bijna geen van hen, spreek je ze lang niet allemaal en je onthoudt misschien één of twee gezichten, maar als je erbij nadenkt dat al die mensen ergens vandaan komen en ergens naartoe gaan, dan wordt je gek. Dat is iets dat zo groot is dat je dat niet kan omvatten, ik heb het idee niet eens precies te weten of door te hebben wat er in mijn eigen hoofd omgaat, laat staan wat andere mensen denken. Misschien dat ik daarom eerder koos voor de superkracht om gedachten te lezen, maar of ik daar nu echt van baal of niet, ik heb geen superkrachten. De vraag van deze week heeft dus ook wel wat weg van ontmoetingen en gesprekken.

Met wie zou jij graag 24 uur willen doorbrengen?

Wat een vraag weer, want ja, je kan kiezen voor Arjen Lubach, Trump, Gerard Reve, Justin Bieber, mijn beste vriendin of Jezus. Maar als ik heel eerlijk ben, weet ik echt niet wat ik tegen hen zou zeggen, ik zou met mijn mond vol tanden staan. Bij de vraag denk ik dan aan een scenario waarbij ik met een persoon in een vrijwel lege en afgesloten ruimte zou doorbrengen. Natuurlijk ben ik heel benieuwd en heb ik aan ieder van hen wel wat vragen, maar 24 uur is echt best wel lang. De persoon die ik het liefst eens een keer zou willen ontmoeten ben ik eigenlijk zelf, nee dit bedoel ik niet arrogant. Ik ben gewoon heel benieuwd hoe ik naar mezelf zou kijken als ik mezelf zou tegenkomen en tijd met mezelf door zou brengen. Geen afleidingen, geen uitwegen of excuses, gewoon jij en jezelf, ik alleen en mezelf op zich. Ik beeldde mezelf in hoe dit zou gaan en hier volgt een, iet-wat prozaïsche, samenvatting daarvan.

Eenmaal een etmaal alleen met mezelf.

~

Ik loop de ruimte binnen, het is er vrijwel leeg. Er staat een tafel met wat stoelen, er is een zithoek en verder eigenlijk niets. Ik ben nerveus, of misschien is dat niet de goede term ervoor, maar ik voel me zeker niet rustig. Deze afspraak staat, nu kom ik mezelf dan tegen, niet alleen figuurlijk, maar letterlijk. Op de tafel staan twee mokken met thee, aan de tafel zit een meisje, haar rug naar mij toe, maar ik herken haar meteen, dat ben ik. Net als het meisje aan de tafel probeer ik mijn altijd te snelle ademhaling iets meer onder controle te krijgen en dan neem ik plaats tegenover haar. 'Hallo, lang niet gezien.'

Hoe stel je je voor aan jezelf? Ik ben Nienke, 19 jaar oud, kom uit Waddinxveen, woon en studeer in Utrecht. Ja hallo, dat weten je volgers op internet inmiddels ook wel, dus jij zelf al helemaal. Wat moet je nog aan jezelf vertellen? Wat wil je van jezelf weten? Het zijn de vragen die je stelt als je tegenover jezelf aan een tafel zit. Een aparte gewaarwording, maar het is toch best gezellig. Het gekke is, is dat ik lang niet altijd weet wat ze terug gaat zeggen. Ik kan haar niet lezen, niet zoals ik anderen kan lezen. Normaal hoef ik iemand maar een keer of drie te spreken en dan weet ik wel ongeveer hoe iemand denkt, doet en reageert. Waar iemand vandaan komt en wat hem of haar in het dagelijks leven bezighoudt en waarom. Zelfs daaruit weet ik dan vaak nog wel in de goede richting aan te geven hoe iemand zich daarbij voelt, maar over het meisje aan deze tafel, mezelf weet ik dit niet allemaal. Hoe langer ik haar spreek, des te meer ik mij realiseer dat wat je zegt anders is dan wat je denkt. Wat ik denk, zegt ze niet en wat ze zegt denk ik niet. Al weet ik wel alles en is geen woord dat wordt gesproken gelogen, ik leer mezelf niet kennen, maar raak vervreemd van mijn zelfbeeld.

Het wordt al later en ik begin moe te raken van het gesprek en van de persoon die met mij aan de tafel zit. We stemmen in met elkaar, ironisch genoeg, om nog een kop thee in te schenken en op de bank te chillen. Schoenen uit, benen opgevouwen, onze rokjes herschikkend zitten we naast elkaar. Niet meer tegenover elkaar, waar we allebei blij mee zijn. Het is maar niets om tegenover elkaar te zitten. Telkens moet je elkaar weer aankijken en je kan elke blik volgen, ook wanneer iemand naar beneden kijkt om zich te verbergen of omhoog om diep na te denken. Nog steeds weet je waar iemand ongeveer kijkt en hoe iemand zit en zich gedraagt wanneer ze naast je zit, maar het scheelt dat je je gewoon minder bekeken voelt, omdat jij zelf ook minder in de gelegenheid bent de ander te bekijken.

De eerste twaalf uur zijn nu ongeveer voorbij en inmiddels is het energiepijl zo afgenomen dat we allebei haast in slaap vallen. Want ik zit hier toch echt nog steeds met mezelf, maar niet alleen dus vandaar het spreken in de eerste persoon meervoud en niet meer enkelvoud. We worden allebei wat aanhankelijker naarmate het energielevel daalt en we leunen tegen elkaar aan, liggen half over elkaar heen en het maakt ons niet meer zo veel uit hoe we op de bank liggen, zo lang het maar comfortabel is, maakt het niet uit hoe het eruit ziet. We zijn toch alleen. Voor mezelf hoef ik me niet te schamen, toch?

Na een uur of acht slaap worden we wakker, na niet heel lang komt het gesprek weer op gang. Ik ben altijd toch wel diep van binnen een ochtendmens geweest. Ik vind het heerlijk om in de ochtend iets gedaan te krijgen, toch geniet ik er ook wel van om rustig op gang te komen. Mijn humeur past zich meestal aan aan het weer, maar daar hebben we in deze ruimte geen last van.

Ik lees een gedicht voor, we weten allebei over wie het gaat. Is het terecht wat ik over hem geschreven heb, kan ik het wel maken om dit te delen met mezelf, met het papier en weet ik echt wel zo zeker dat het over de persoon gaat die mij geïnspireerd heeft tot deze woorden? Want ja, de taal leidt mijn pen ook voor een groot deel, niet alleen mijn geschiedenis, mijn gedachten of mijn toekomstperspectieven. Die discussie leidt ook weer tot wat ideeën en ijverig beginnen we te schrijven. Niet veel later staan er weer een gedicht of vier op papier en lachen we samen om de dommige spelfouten en de overdreven manier van schrijven die ik zo af en toe toepas. Ook daarover volgt weer een moment, een gesprek en stuk tekst. Alles om en in ons zou toch te vatten moeten zijn in woorden, maar we weten ook wel dat dat niet zo is.

Nu begin ik mezelf, in het laatste uur van het etmaal aan eenzaamheid, wel een beetje te vervelen en te irriteren. Eigenlijk al veel eerder, mijn spanningsboog is gelijk aan die van een eekhoorn. Ook de vergelijking met een eekhoorn van alles waar niet veel van is begint me nu zelfs te vervelen, ik realiseer me hoe je toch in herhaling valt met de dingen die gewaardeerd lijken te worden door de mensen om je heen en jezelf. Maar op den duur verandert dit, op den duur verandert iedereen.

Ook ik ben veranderd na eenmaal een etmaal alleen met mezelf te zijn geweest. Hoe, dat kan ik niet vertellen, ik weet het wel, maar dat zeg ik niet en wat ik denk wil ik wel schrijven, maar mijn pen wil niet landen op het onbeschreven vel voor mij. Leeg, moe, met veel antwoorden en nog meer vragen neem ik afscheid van mezelf en loop ik de kamer uit. Met een enigszins voldaan gevoel doe ik de deur achter mij dicht, afscheid nemen bestaat in dit geval echt niet. Ik ben nog steeds met mezelf. Mij, mezelf en ik. Misschien de volgende keer met zijn drieën afspreken?

~

Wil jij mij eens ontmoeten? Dat kan, maar dan moet je mazzel hebben. Als je me wil zien of volgen hoef je iets minder moeite te doen, want dat kan gewoon op Facebook, Instagram en Bloglovin'.

Liefs,

Nienk.

PS: ik weet zelf ook wel dat niemand zijn mok zo vasthoudt als ik doe, maar poseren met thee is nog best lastig..

PPS: wist je dat PS staat voor 'Post Scriptum' wat vertaald in het Nederlands 'geschreven na' is en iets betekent als hetgeen dat na het schrijven komt en nog medegedeeld moest worden. Wat je nu leest is dus een 'Post Post Scriptum'. Na het nabericht. Zo, heb je zelfs in het weekend nog weer wat geleerd.

#blog #pickwick #thee #ikje

0 keer bekeken