Warmte in december


Terwijl ik naar buiten stap stop ik mijn sjaal nog eens goed weg in mijn jas. Het is ijzig koud buiten. Ik sluit de deur achter mij en loop de straat in. Wonen aan een winkelstraat heeft iets bijzonders. Je eigen leven speelt zich af achter een raam, zodra je een stap buiten de deur zet deel je direct met heel veel mensen. Niet dat mensen elkaar echt lijken te zien. Wanneer je kijkt naar de mensen om je heen zie je vooral gebogen hoofden, kijkend naar de een telefoonscherm. Mensen kijken letterlijk niet naar elkaar om.

Zelf ben ik net zo erg. Ik prop mijn oordopjes in mijn oren en gooi muziek aan, terwijl ondertussen vergeet ik de mensen om mij heen lief te hebben.

Het liefhebben van je naasten. Dat is nog best wel lastig. Tuurlijk, het is (meestal dan) makkelijk om je ouders, familie, huisgenoten en vrienden lief te hebben. Maak je daar een verschil mee? Zijn je naasten niet ook je buren? Maar als je nog eens nadenkt, zijn je naasten dan niet álle mensen om je heen. Welk verschil maak je als je alleen liefhebt wie jou liefheeft?

Ik daag je uit om een keer uit je raam te kijken, of een keer om je heen te kijken en je in te beelden hoe die omgeving eruit zou zien als iedereen elkaar lief zou hebben als zichzelf. Wat als we net zo makkelijk voor een ander zouden kiezen als dat we voor onszelf kiezen? Dan kom je erachter, dat dat lijnrecht staat tegenover wat je nu ziet. Mensen die elkaar negeren, veroordelen, even voordringen, boos uitvallen naar vreemdelingen. Deze mensen zouden dan elkaar groeten, lachen, voorlaten en complimenteren.

Maar om je naaste lief te hebben als jezelf, moet je jezelf wel liefhebben. Je moet kunnen kijken naar wie je echt bent en zien hoe je genoeg bent, geliefd bent. Dan kan je vanuit die volheid anderen hetzelfde idee geven. Wat je doet, doe je immers vanuit wie je bent.

Ik loop verder de straat in. Ik kijk om.

#schrijfsel #blog #geloof #liefde #ikje

70 keer bekeken