Rustig Nienk.


'Zullen we binnenkort even een bakkie doen?' Dat is wat je zegt als je een oude of minderoude bekende spreekt of tegenkomt en nog niet uitgepraat blijkt. 'Ja is goed, alleen ik heb het nu te druk. Ik kan over twee weken op woensdagmiddag wel van twee tot vier denk ik, maar er is ook nog een datumprikker die ik moet invullen en misschien moet ik die dag nog werken aan een deadline die ik heb die dag daarna.'

Hoe vaak heb jij zo'n soort gesprek gevoerd? Heel regelmatig kwam ik mezelf tegen in een soortgelijke situatie. In het afgelopen halfjaar heb ik stage gelopen, een bestuursfunctie bekleed, in Gouda gewoond, een kerk gezocht, een vak gevolgd en dan ook nog geprobeerd om sociaal te blijven, zijn en worden naar de mensen om mij heen, ohja en ik heb ook nog gewerkt. Het was pittig. Rijkhalzend keek ik uit naar februari, dan ging mijn tijd van rust in. Mijn stage was dan klaar, inclusief het vak dat ik hierbij volgde, mijn contract op mijn werk liep af die ik niet ging laten verlengen en in ruil daarvoor ging ik 'gewoon' één vak volgen.

Het was voor mij ontzettend lastig om te stoppen met werken. Vanaf mijn dertiende heb ik eigenlijk altijd wel een, of twee, of drie, bijbaantjes gehad. Je moet werken voor je geld, niet lenen. Werken was ook vaak iets wat ik leuk vond en het staat ook nog eens mooi op je CV. Ik voelde me schuldig toen ik besloot om een tijdje niet meer te werken. Toch was dit schuldgevoel niet meer dan het resultaat van de druk die ervoer van buitenaf. Voor mezelf maakte het eigenlijk weinig uit of ik nu leende of werkte, want met een hoge studieschuld ging ik toch al eindigen. Ik stelde mezelf de vraag: Wil ik een lagere studieschuld en een hele drukke studententijd, waarin ik continu het gevoel heb overwerkt te raken als ik ook maar já zeg op één extra afspraak? Of wil ik een hogere studieschuld, met tijd voor ontwikkeling op andere gebieden en meer rust voor mezelf? Als je de vragen zo stelt, dan lijkt het antwoord vrij makkelijk. Misschien iets te makkelijk?

Inmiddels ben ik nu een maand gestopt met werken. Ik voel me uitgerust en niet meer zo gestresst. Er zijn zelfs dagen dat ik me verveel, wat ik eerder eigenlijk alleen middenin de zomervakantie kon zeggen. Wanneer iemand mij nu vraagt hoe het met mij gaat, is het antwoord niet meer standaard: 'Goed, druk, maar goed.' De laatste toevoeging aan die zin kan ik nu eigenlijk bijna altijd weglaten. Het grootste verschil merk ik in mijn hoofd. Wanneer je niet altijd iets moet doen of het gevoel hebt iets te moeten doen, dan scheelt dat heel veel ruimte in je werkgeheugen. Daarnaast heb ik door het stoppen met werken nu elke ochtend de tijd om mijn dag te beginnen met stille tijd, tijd met God. Dit maakt voor mij vervolgens een groot verschil in de manier waarop ik naar anderen en mezelf kijk, wat weer mooie dagen oplevert.

Helaas kan ik niet voor altijd rustig studeren en veel thuis zitten. Of misschien is dat gelukkig, want ik heb nu ook meer tijd om na te denken over wat ik later wil en dat is zeker niet slecht. Eerst was ik zo druk met het opbouwen van een cv, dat ik eigenlijk vergat me goed te orriënteren op waarvoor ik dat eigenlijk deed. Inmiddels heb ik een idee voor een master, inclusief een overzicht van wat ik daarvoor nodig heb. Vooral essentieel is dat ik het allemaal nog zie zitten tegen de tijd dat ik mijn bachelor diploma binnen heb. En voor nu kan ik gelukkig zeggen dat ik er zeker zin in heb, dit leven.

#2019 #ikje #blog #dromen #student #rust #geloof #schrijven #schrijfsel

84 keer bekeken