Nienke wordt schrijver

Lieve liefste,



Tegen het einde van elk jaar zijn veel mensen geneigd om hun jaar, al dan niet hun leven, te evalueren. Heb je in 2019 je doelen behaald? Wat ga je in 2020 écht anders doen? Voor mij is het aflopen van 2019 niet alleen het einde van een jaar of decennium. Met het aflopen van 2019 neem ik afscheid van mijn studententijd en studentenleven en ga ik aan me aan het echte 'burgerbestaan' wagen. Waar veel studenten om mij heen zullen zeggen dat ik sinds februari 2018 al behoorlijk burgerlijk ben geworden toen ik van studentenstad Utrecht naar het achterland Gouda verhuisde.


Maar wacht, Nienk, burgerbestaan? Ben je niet nog aan het studeren dan? Nee. Door mijn bestuursfunctie bij de studentenvereniging vorig jaar, loop ik momenteel een half jaartje uit met mijn Bachelor Nederlandse taal en cultuur. Nog twee tentamens, twee opdrachten en een presentatie en dan kan ik mijn papiertje in ontvangst nemen. Voor veel mensen is een Universitaire bachelor 'niets waard' en moet je toch echt een master halen om überhaupt aan de slag te kunnen op de arbeidsmarkt. Voor mij is dit echter niet het geval.


Door mijn onderwijsbevoegdheid en werkervaring kan ik op best wel wat plekken terecht. Als je enthousiast en leergierig bent is er op de arbeidsmarkt veel ruimte, zo lang je hard wil werken en gemotiveerd aan de slag gaat. Ik ga echter niet voor de klas staan, maar in de richting van mijn droom en passie aan de slag: schrijven.


Na wat wikken en wegen of ik voor mezelf zou beginnen, besloot ik toch maar eens indeed af te gaan struinen. Op zoek naar communicatie functies en redactiewerk kwam ik bij een zekere technologische gigant terecht. Uiteraard heb ik overwogen om hier te solliciteren voor plofkraker, maar dat leek me toch niet echt passend. In januari zal ik op een écht kantoor aan de slag gaan als schrijver. Misschien nog niet zo creatief als dat ik het in de toekomst voor me zie, maar het is een mooie stap in de goede richting.


Stiekem overweldigt het me ook een beetje. Het idee om een negen-tot-vijf-baan aan te gaan. Het voelt een beetje alsof je op het randje van een duikplank staat: je weet dat je kan zwemmen, maar toch is het springen iets spannends. Ik zie het als een positieve spanning, maar het is wel degelijk spanning. Toch vertrouw ik er ook op dat alles uiteindelijk links of rechtsom geleidt wordt en dat het voor nu een goede stap, of sprong, is om te zetten. Of het in de goede richting is? Dat zal de tijd uit gaan wijzen.


Zo zal ik op Nienk.com af en toe nog een update plaatsen over mijn (burger)leven, een overdenking of gedicht schrijven en kan je me nu ook benaderen voor schrijfklussen. Ik zie uit naar de toekomst en naar jullie reacties.


Liefs,

Nienk.

231 keer bekeken