Pickwickvraag #007 Nu even niet.

4 Mar 2017

 

Lieve liefste,

 

Het is weekend en dat betekent dat ik een pickwickvraag voor jullie zou moeten beantwoorden, maar laten we even breken met die kleine traditie die gaande is. Gisteravond zat ik naar de 12 pickwickvragen die ik inmiddels heb verzameld te staren, ik moest er eentje uitkiezen, maar kon dit even niet. Gewoon, nu even niet.

Ik wist namelijk even niet meer of ik al die vragen over doelen, dromen, herinneringen en wensen wel wilde beantwoorden. Natuurlijk kan ik vaak ook geen expliciet antwoord geven op de vragen die de pickwicklabels, maar ook vrienden, mij stellen, maar nu had ik er ook gewoon op recht geen zin meer in.

Ik was met Maud, een studiegenootje, aan het skypen na een groter uitgevallen deadline te hebben overleefd en onder het genot van de geur van onze geroosterde hersenen en een kop thee kwam zij met de opmerking: "Waarom schrijf je dan niet gewoon over dat je geen vragen wil beantwoorden?" Dat vond ik eigenlijk een best wel goed idee, dus werd dat mijn niet-pickwickvraag van deze week.

 

Ik vroeg mezelf vooral af wat voor zin het had om al die vragen te beantwoorden. Voor mezelf kon ik dit eigenlijk niet, laat staan dat ik het internet ermee lastig kon of wilde vallen. Het liefst wil ik met jullie praten, jullie roeren en boeien. Pas ik mijn antwoorden daar dan op aan? Speel ik alleen maar mooi weer met al die dromen die ik op mijn blog over jullie uitstort? Dat denk ik zeker niet, ik speel geen mooi weer, maar hoop juist met woorden te kijken hoe ik reageer en jullie reageren. Wanneer ik dan hoor van vrienden of juist minder bekenden dat ze mijn gedichten heel tof vinden of graag lezen wat ik schrijf, weet ik even niet hoe ik moet reageren. Soms vergeet ik even dat, ook al zijn mijn volgers niet met zó vele, het wel mensen zijn die aan de andere kant van mijn scherm zitten. Zodra de gedachten mijn hoofd verlaten door mijn mond en de toppen van mijn vingers die tikken op mijn toetsenbord, verschijnen ze op schermen en zijn mijn gedachten jullie gedachten geworden. Of je het wil of niet, wat je dan hebt gelezen, wat je weet, kan je niet meer onweten. Je kan het vergeten, maar je bent nooit wie je was in het nu van daarnet. Ik ben niet hetzelfde als gisteren en mijn antwoord waarschijnlijk ook niet. Terwijl het internet met al zijn herladende pagina's mijn woorden bevroren heeft en zo alleen de mij van gisteren weerspiegelt in zijn eigen glinstering.

Je ziet, ik kan het niet helpen, ik verdrink in poëtisch taalgebruik, mooie woordkeuzes en golven van inspiratie. Voor ik eindeloos op die manier door blijf wauwelen, zal ik mijn bericht maar gewoon afronden met een versje. Excuus, niet 'gewoon', zoals ik in een van mijn eerste weken studeren leerde bij Letterkunde. Cultuur is niet gewoon, maar meer 'echt boef man' (mensen in Utrecht weten waar dat vandaan komt).

Over jezelf en anderen kennen, weten en vergeten schreef ik het volgende verse versje.

 

Jouw jou

Jou zijn, wil ik weten

Jouw zijn, moet ik meten

Jou wezen, doe ik deels

Jouw wezen, voel ik veels

te veel

Ik wou jou dwarrelen,

Jouw dwalen weten

Jou scharrelen,

En jouw schalen vergeten

Jouw ik, wou ik

Tot ik jou jouw wist

En jij jou jouw wiste

(3-03-2017)

 

Nou, een iets ander stukje dan normaal. Hopelijk heb je er toch een beetje van kunnen genieten, ik vond het heerlijk in ieder geval. Laat weten wat je ervan vond door te liken, delen, reageren via je schermpje of in het echt. Alles wordt gewaardeerd, ik voel me vereerd. Volgen kan nog steeds via de bekendere wegen, Facebook en Instagram.

 

Liefs,

Nienk.

 

 

PS: Ik ben ondertussen ontzettend aan het genieten van het nieuwe album van Ed Sheeran. Echte aanrader!

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload

4 Mar 2019

Please reload