Vandaag was ik vrij (alleen)

8 Apr 2017

 

 

Lieve liefste,

 

Vandaag was ik vrij, vandaag kon ik volledig doen wat ik wilde en gaan en staan waar ik wilde. Dat heb ik dus ook gedaan, min of meer natuurlijk. Toen op deze vroege ochtend mijn wekker ging, dacht ik eigenlijk gewoon iets dat leek op: 'Nu even niet.' Dus deed ik het, opstaan dus, even niet en snoozede ik nog een lekker uurtje erbij. Toen besloot ik toch maar eens rustig op gang te komen, want ondanks dat ik vrij had, was ik ook zo vrij geweest om plannen te maken op mijn vrije dag. Om 12:19 stapte ik in de sprinter richting Uitgeest op Gouda en precies tweeënvijftig minuten later stond ik op Amsterdam. Alleen. Nou, niet echt heel erg alleen, wie fysiek alleen kan zijn in Amsterdam. Daarentegen denk ik dat je je in zo'n miljoenenstad zeker wel alleen kan voelen. Dat deed ik misschien ook wel, maar niet op een negatieve manier. Ik genoot van het gevoel dat ik alleen was en ik moet zeggen dat dat niet heel veel voor komt. Meestal zoek ik wel de gezelligheid op of ben ik bezig, maar met niets om handen door een stad lopen in je eentje, gaan en staan waar je wilt, dat is veel fijner nog dan ik dacht.

 

Maar waarom moest ik nu per se naar Amsterdam? Nou, dat zit zo, voor het geval het je nog was ontgaan is mijn grootste passie schrijven en wil ik hier later het liefst mijn beroep van maken. Schrijfster worden, dat is dus het grote droom. Maar bij een droom horen plannen, anders kan je eeuwig in coma liggen, maar je wordt niet zo maar wakker in een leven dat je wil leiden, je moet zelf de slingers ophangen. Nu is deze website daar een klein onderdeel van, mijn begin, de eerste letters die de wijde wereld ingesmeten worden. Een ander, groter onderdeel, van mijn plan is naar de schrijversvakschool in Amsterdam te gaan. In een vierjarige deeltijd-opleiding leer je dan allerlei dingen over schrijven, doe je connecties op en wordt je intensief begeleidt in je proces. Een heel mooie kans is het, er hoort echter wel een toelating bij en elk jaar vallen er weer mensen af. Pittig, wordt het dus, maar zoals ik al een beetje liet merken, het komt je, of mij in ieder geval , niet zomaar aanwaaien. 'Maar Nienke, je studeert toch Nederlands?' Jazeker, en dat blijf ik zo ver ik weet ook gewoon doen de komende jaren, maar dit wil ik erna(ast) gaan doen, dus is oriënteringen nooit een slecht iets volgens mij.

 

Voor en na de open dag heb ik heerlijk door de stad gelopen, door platenzaakjes gewalst en veel te veel boeken gekocht. Op eentje na, die kreeg ik op de open dag mee. De boeken kocht ik in een antiquariaat en tweedehands boekhandel. Een heel fijne winkel waar ik een keer eerder met een vriend was geweest. Hoe ik er moest komen, wist ik eigenlijk niet meer, maar op mijn, normaal niet te beste richtingsgevoel, heb ik het toch gevonden en kon ik ongestoord boeken bekijken. Dat is dus het fijne als je alleen bent, je voelt je totaal niet bezwaard een half uur voor een boekenkast te staan waar je dan niets uit kiest, om vervolgens in vijf minuten bij een andere kast meteen vier boeken te vinden die je wilt lezen. Zo werkte het voor mij nu, maar geen schuldgevoelens of excuses hoefden hierom gevormd of uitgesproken te worden.

 

Nog een kleine stap die ik vandaag in mijn professionele schrijversleventje heb gezet is het maken van een kaartje en ik ben trots te vermelden dat ik er zelfs eentje heb weggegeven. Toch iets en beter iets dan niets, want niets kan niets zijn. Nu kan zij mij gaan volgen en dat soort dingen gaan doen, maar daar heb je niet per se mijn visitekaartje voor nodig. Je kan dat ook gewoon doen via Facebook en Instagram.

 

Nou, dat was wel weer even genoeg denk ik wel. Fijn weekend en veel liefs!

Nienk.

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload

4 Mar 2019

Please reload