Zeg je zegje #008 Hospiteerhorror

5 Oct 2017

 

Lieve liefste,

 

In een studentenleven waar je alles zelf kan invullen, moet beslissen en moet regelen is er een belangrijk deel waarbij je aan je lot bent overgelaten. Een kamer vinden. Wil je leren omgaan met afwijzingen? Ga dan (christelijke) jongens daten of hospiteren. Ik woon en studeer in Utrecht waar momenteel nog minstens driehonderd meiden die precies zijn zoals ik op zoek zijn naar een huis. Het liefst niet te duur, niet te klein, niet te ver weg, niet te wild, niet te saai en niet te ongezellig. Ben je op zoek naar zo'n kamer kan je ervoor kiezen ome duo nog wat verder uit te buiten en je aan te melden op Kamernet.nl. Of je kiest, zoals ik en dus driehonderd anderen, voor een gratis Facebookpagina waar kamers worden geplaatst.

 

Dan begint het scrollen. Je struint eindeloos de pagina af. Inmiddels heb je de meldingen van de pagina aangezet en krijg je dus minstens vier keer per dag een kamer voorgeschoteld. Drie-kwart daarvan valt af, omdat je je standaard nog niet zo hebt verlaagd dat je voor zes vierkante meter een half uur uit het centrum vierhonderd euro wil betalen. De andere kwart benader je met je mooiste woorden. Op een gegeven moment vindt je jezelf niet meer leuk als je zinnen gaat gebruiken als: 'Ik ben de trotse eigenaar van een onsuccesvolle website, een platenspeler en een diploma wc-schrobben.' Ha. Ha. Werkt die zin, dan voel je je als een lot uit de loterij. Van de 300 reacties mag jij, samen met een stuk of 25 andere jij's op een hospiteer komen.

 

Dan komt misschien nog wel het ergste onderdeel. De hospiteeravond. Ze zeggen dat het best leuk is als je het een keer van de andere kant hebt meegemaakt. Nou, nee. Ik vind van niet. Je moet dingen meenemen als 'speciaalbiertjes die jou omschrijven' of je favoriete chocolasoort, het houdt niet op. Dus rij je voor elke hospi langs de supermarkt om je geleende centjes te laten rollen. Je fietst je in het zweet, of juist zo sloom als een bejaarde zonder trapondersteuning, om heel casual precies op tijd te komen. Want ja, dat willen ze graag volgens al die goede 'tips' voor als je gaat hospiteren. Voor jou letterlijk duizend anderen.

 

Dan begint de hospiteer. 'Wat wil je drinken?' De eerste test. Kijk altijd wat de bewoners zelf drinken, neem dat. Als er bier of wijn is, neem dat. Én: drink het op. Ongemakkelijk neem je plaats tussen jezelf en jezelf op een slaapbankje van een Zweedse meubelgigant waar eigenlijk maar twee personen op passen. Eerst een voorstelrondje. Met een beetje geluk is er geen eten dat je moet weerstaan, of doorslikken voor je met je praatje begint, en ga je van start. Je verhaaltje moet niet veel langer duren dan een 'elevator-pitch'. Daar komt het riedeltje, dat je al had genoemd in je berichtje, maar goed. Je noemt je naam, je studie, je leeftijd, een verdwaalde hobby en probeert ergens een woordgrapje tussendoor te gooien. Verder weet je totaal niet wat ze willen horen en je verhaal houdt op. De volgende jij begint te praten en je weet al dat je net zo goed naar huis kan gaan, misschien als je had vertelt over je Rooibos-thee-fetish dat ze je dan leuker hadden gevonden. Je krijgt nog een huistour toe, waarin je kamers ziet van mensen die je nooit meer terug zal zien en domme vragen stelt over schoonmaakroosters die overal bestaan in dezelfde gedaante. Dan is het afgelopen. Geef je iedereen een hand, te formeel, dom. Zeg je geforceerd nonchalant 'Doei, bedankt en succes hé!' en verlaat je het pand. Eenmaal buiten doe je heel aardig tegen de andere jij's, maar je weet dat je hen alleen maar terug zal zien in de spiegel. Je bestijgt je stalen ros en rijdt terug naar huis.

 

Nog niet eens thuis aangekomen krijg je een berichtje: 'Bedankt voor je komst vanavond. We vonden het heel leuk dat je bent gekomen. De keuze was lastig, maar we hebben toch voor iemand anders gekozen. Heel veel succes met je verdere zoektocht!' En dat succes ga je nodig hebben. Het houdt niet op, niet vanzelf.

 

Dus als er een kamer vrij komt in je huis, hou alsjeblieft geen hospiteeravond. Nodig gewoon een bekende uit, want echt iedereen kent wel iemand die nog een kamer zoekt en stop de hospiteerhorror. Ik heb wel genoeg gezegd volgens mij. 

 

Liefs,

Nienk.

 

 

 

 

Oh, een kleine shoutout naar mijn huidige huisgenoten (als jullie dit überhaupt lezen). Ik vind jullie heel lief! Jullie weten waarom ik naar een ander huis zoek en anders moet je het me maar gewoon vragen. Kusjes!

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload

4 Mar 2019

Please reload